سید حسن کریمی

وب‌نوشت سید حسن کریمی

کِرم باش!

کِرم باش!

آهسته و پیوسته قدم بردار. سر به زیر باش و کم‌حرف و پرکار. (اَلْمُؤْمِنُ قَلیلُ الْکَلامِ کَثیرُ الْعَمَلِ، وَ الْمُنافِقُ کَثیرُ الْکَلامِ قَلیلُ الْعَمَلِ؛ مؤمن کم حرف و پر کار است و منافق پر حرف و کم کار.[1])

مدَتی به دور خودت پیله‌ای ببند. به خودت فکر کن. به این‌که ز کجا آمده‌ای آمدنت بهر چه بود.

حالا خودت را بشکن.

هیچ‌کس باش!

از خودت بیرون بیا و خودت را جا بگذار. همه چیزت را بگذار و پرواز کن.

اوج بگیر.

پروانه باش!

به دنبال نور برو.

منبع نور را دنبال کن.

نزدیک‌تر برو. در آغوشش بگیر.

بسوز

بمیر

نور باش



[1] امام کاظم (ع) (تحف العقول، ص397)



نویسنده : سیّد حسن کریمی
تاریخ : ۱۳٩۱/٦/۱٧