سید حسن کریمی

وب‌نوشت سید حسن کریمی

سکوت

به دنبال صدای دریا می گشتم، نه! صدای موج و حمله به سنگ.

زیبا بود. ولی فقط صدای موج و حمله به سنگ بود؛ صدای دریا نبود.

به دنبال سکوت دریا گشتم. چقدر سریع او را یافتم! به دورترین افق خیره شدم و سکوت دریا را شنیدم. دریا آرام شد. نه موجی و نه برخوردی. سکوت، چیزی فراتر از زیبا بود.

سکوت، اینجایی نبود.

سکوت، فریاد ابدیت بود.



نویسنده : سیّد حسن کریمی
تاریخ : ۱۳۸۸/٥/۱٧